با توجه به نصوص دینی و بر اساس مصالحِ موجود، هر مجرمی باید متناسب با جرم خود مجازات شود؛ از طرفی یکی از آموزه های حقوقی اسلامی این است که سرزمین حرم الاهی منطقه ای امن است و مجرم در آن مکان از اعمال مجازات مصون است و دلایل قرآنی و روایی نیز آن را تایید می کند. از دیگر سوی روایاتی وجود دارد که بر مجرمی که به حرم پناهنده شده سخت گیری شود تا از حرم خارج شده و سپس مجازات گردد.حال چالش پیش رو این است که این سرزمین اگر امن است و بزه کار در آن از امنیت برخوردار است پس سخت گیری براو تاخروج و سپس مجازات چه معنی دارد؟ و تقابل و تعارض ادله برخورداری بزه کار از مصونیت قضایی با روایاتی که بر سخت گرفتن بر مجرمان پناهنده در سرزمین وحی تأکید کرده چگونه قابل رفع است ؟

این پژوهش که به شیوه تحلیلی – توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده، به بررسی موضوع پرداخته و اثبات نموده است که دلایل امنیت قضایی مجرم در این سرزمین از اتقان کافی برخوردار است و از آنجا که لسان این ادله امتنانی است بر ادله سخت گیری حاکم است. همچنین از طریق جمع عرفی می توان تفصیل قائل شد بین جرایم سنگین داری حق الناس که مورد روایات سخت گیری تا خروج از حرم است و جرایم سبک یا حقوق الله که مورد روایات برخورداری حقوقی مجرم در این سرزمی است.